Onderweg in de cabrio

Het dak eraf

Onze gastblogger Sylvia Eickholt heeft onlangs afscheid moeten nemen van haar moeder, die vanwege haar Alzheimer al ruim acht jaar in een verzorgingshuis woonde. Desondanks beleefde Sylvia nog altijd mooie momenten met haar. Zo kwam ze tot de ontdekking dat er vaak nog goed contact mogelijk is met mensen met dementie, hoe kort ook. Daarom richtte Sylvia Het Momentum op, een collectief van vrijwilligers dat mensen met dementie in zorginstellingen extra momenten van gezelligheid en zingeving bezorgt. In dit blog: de bewoners mogen een middagje in een cabrio meerijden.

Een voor een rijden de elf oude cabrio's voor het terras van het woonzorgcentrum. Prachtige bolides met daarin een bewoner van de PG-afdeling en een mantelzorger of vrijwilliger als privéchauffeur. Hun ogen glanzen even hard als de lak van de auto’s waar ze in zitten. Ze hebben flinke blossen op de wangen en lachen breed. Wat hebben ze genoten allemaal! Zoals de meneer die de tocht met zijn dochter heeft gereden. ‘Wat speciaal om dit nog samen te kunnen doen met ons pap,’ glundert zij. ‘We hebben de hele rit “En we gaan nog niet naar huis' gezongen”’, lacht een vrijwilligster. ‘En die zon, net op tijd! Een godsgeschenk!’ roept een van de bewoners uit, met zijn handen demonstratief naar de lucht opgeheven.

Waterig zonnetje

Ja, die zon was nog wel een dingetje. 's Ochtends, toen we met onze vrijwilligers de cabrio's gingen ophalen, plensde het. Het dak bleef dus nog dicht, maar het was toch al geweldig om in zo'n prachtige Alfa Romeo Spider te mogen rijden. En juist toen de bewoners aanstalten maakten om in te stappen, verscheen er een waterig zonnetje aan de hemel dat gedurende de middag steeds sterker werd. Waarschijnlijk heeft het spontane zonnedansje van een van de bewoners daar ook aan bijgedragen.

Op weg in de cabrio.

Wat wilden we graag dat al onze bewoners weer eens konden genieten van een onbezorgde middag. Weer eens de zon op hun gezicht en de wind in de haren. De geur van de bossen, het geluid van een straaljager die overkomt, een laatste regendrup die nog uit de bomen valt. Het prachtige geluid van de zware motor van de auto. Weer eens wat anders zien dan de omgeving van het zorgcentrum. Voor veel bewoners is het contact met de buitenwereld al sterk verminderd en zijn deze ervaringen een belevenis op zich.

Wat kan er nog wél

Het grote enthousiasme van de bewoners sterkt ons in onze visie dat er nog zo veel wél kan met mensen met dementie. Zolang een activiteit maar past bij de mogelijkheden en hun interesses. Uiteraard is er vooraf heel goed gekeken door het zorgteam voor wie dit uitje nog passend zou zijn en dit is zorgvuldig afgestemd met de mantelzorgers. En dan gebeurt het nog dat er twee bewoners die dag niet mee willen, omdat hun stemming er op dat moment niet naar is. En dat is prima. Want wij richten ons op wat iemand nog wel kan en wil, op dát moment.

‘De dag van haar leven’

Dankzij het bedrijf dat de cabrio's en de mooie rit belangeloos verzorgde, het zorgteam en alle vrijwilligers heeft iedereen genoten, dat bleek wel uit de reacties. ‘Het eerste wat mama vertelde was dat ze in een open auto had gereden en dat al haar haren waren weggewaaid. Ze heeft de dag van haar leven gehad’, aldus een mantelzorgster. ‘GE-WEL-DIG!’

Stichting Het Momentum

En zo zijn we als vrijwilligerscollectief voortdurend in beweging. De vrijwilligers zelf, met wekelijks een uurtje aandacht op maat, maar ook de organisatie. Onlangs zijn wij verder gegaan als stichting om nog meer mensen met dementie mooie momenten te bezorgen. Gewoon, omdat het kan.

 Ook vrijwilliger worden? Kijk op: www.hetmomentum.nl/vrijwilligers