Een dag om nooit te vergeten

Er is vaak nog goed contact mogelijk met mensen met dementie, al is dat soms maar kort. Zo heeft onze gastblogger Sylvia Eickholt nog jarenlang mooie momenten gehad met haar moeder, die wegens Alzheimer in een verpleeghuis woonde. De bijzondere momenten met haar moeder inspireerden Sylvia om Het Momentum op te richten, een collectief van vrijwilligers die mensen met dementie in verpleeghuizen extra momenten van gezelligheid en zingeving bezorgen. Gewoonlijk vertelt ze in haar blog over deze momenten, maar vandaag staat ze even stil bij haar overleden moeder. Omdat ze morgen jarig zou zijn geweest.

Een bijzondere datum

Wat had je er een hekel aan, om op 2 november jarig te zijn. Tegelijk met Allerzielen, de dag dat veel mensen vaak wat extra verdrietig waren. Jij net zo, om alle dierbaren die jij moest missen. Maar gelukkig vierden we jouw verjaardagen toch altijd gezellig, zodat die verdrietige gedachten vanzelf wat naar de achtergrond verschoven.

Eeuwig jong

Zo lang als ik vrije dagen kon opnemen bij mijn studie en werk, zo lang was ik al vrij op 2 november. Want 's ochtends kwamen jouw vriendinnen en buurtjes op de koffie. De dames waren altijd vol lof over de gezellige ontvangst. Want dat kon jij als geen ander. Mooie tafelkleden en het sfeervolle koffie- en theeservies kwamen dan op tafel. Dat herinner ik me nog van heel lang geleden, jouw feesttafels waren altijd gezellig gedekt.

De kring werd kleiner

De gebakjes, echte kunstwerkjes, werden gebracht door de bakker. Jij maakte altijd vooraf nog wat lekkere hapjes en wij hadden onze mooiste kleding aan. Een voor een verschenen de vriendinnen. Zo hebben we jouw verjaardag meer dan 40 keer gevierd in ons fijne huis. Door de jaren heen werden sommige vriendinnen wat moeizamer ter been en verschenen er rollators op onze oprit. Jij daarentegen bleef eeuwig jong. Elk jaar werd er steevast 'Lang zal ze leven' gezongen, in verschillende toonhoogtes, afhankelijk van de zangcapaciteiten. En een van de dames sprak ietwat zenuwachtig met rode wangen een woordje, elk jaar weer. Mijn vader maakte de vruchtenbowl voor iedereen, want daarmee sloten we de ochtend altijd af, samen met de worstenbroodjes. De middag en avond waren gereserveerd voor familie en gezin. Een leuk gezelschap wat door de jaren heen nogal eens van samenstelling wisselde en langzaamaan steeds meer uitdunde.

De eerste verjaardag zonder jou

En nu wordt het weer 2 november. Jouw verjaardag én Allerzielen. Deze verjaardag zijn er geen feestelijke tafelkleden meer of vriendinnen en veel familie. De laatste jaren vierden we jouw dag al anders. Met 's ochtends een gebakje in het verpleeghuis en daarna ging je mee naar ons, waar we als gezin samen waren. En nu breekt er weer een andere periode aan. Want je bent er zelf niet meer bij. Hoe ga ik in godsnaam jouw verjaardag doorkomen zonder jou? Dat is gewoon niet voor te stellen...

Onvergetelijk

Ik probeer me ondanks het enorme gemis nu maar zoveel mogelijk te focussen op het positieve. Op de mooie herinneringen. Op het geluk dat we hadden dat we zoveel verjaardagen wél samen mochten vieren. Op jouw gezondheid, die zolang wél goed bleef, waardoor je heel lang mijn prachtige, wijze en liefdevolle moeder kon blijven. En op iets heel moois, dat is ontstaan met jou als inspiratiebron. Ons vrijwilligerscollectief Het Momentum laat namelijk jouw 'nalatenschap' voortleven. Door jou heb ik ervaren dat contact mogelijk blijft, in alle fasen van dementie. En dat contact hebben we nu met steeds meer mensen met dementie, dankzij ons groeiend aantal geweldige vrijwilligers!

Dank je wel lieve mama, voor wie je was en voor alles wat je ons hebt gegeven. Ook 2 november zul je bij ons zijn, in ons hart en in onze gedachten, net zoals elke dag. Want jij, jij bent en blijft onvergetelijk.

Volg Het Momentum

www.hetmomentum.nl

www.facebook.com/hetmomentum

www.twitter.com/hetmomentum